W procesji kapłan idzie z Najświętszym Sakramentem, przed nim dzieci sypią kwiatki,  strażacy niosą chorągwie, idą panie ze świecami i dzieci pierwszokomunijne,  młodzież, kobiety i mężczyźni w strojach regionalnych niosą feretrony, przygrywa nasza Orkiestra Dęta. Gośćmi tego dnia i w tym roku byli Sławomir i Teresa Czarneccy z Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie, a sumie odpustowej przewodniczył ks. Łukasz Zaraś, który przed kilkoma laty posługiwał w naszej parafii. W kazaniu odpustowym mówił o życiu Matki Bożej, w którym zarysowały się trzy obrazy: zwiastowanie, nawiedzenie św. Elżbiety i to szczególne Magnificat w którym Maryja mówi: Wielbi dusza moja, Pana. W nawiązaniu do tych obrazów pojawiło się  pytanie czym dla nas dziś jest dom, ten dom w niebie?  O dom ziemski potrafimy dbać, ale czy potrafimy myśleć z taką troską o naszym domie w niebie? Czy słowa modlitwy nosimy w sercu, czy w chwilach zwątpienia potrafimy rozeznać czego oczekuje od nas Bóg i czy potrafimy zawierzyć tak jak Maryja? W modlitwie wiernych modlono się o potrzebne łaski dla nas wszystkich, a w ten dzień Święta Wojska Polskiego i 106. rocznicy Cudu nad Wisłą modlitwą otaczano żołnierzy tych, którzy służą naszej Ojczyźnie i szczególnie tych co oddali za naszą wolność swe życie. Po mszy świętej w procesji przeszliśmy do kościoła gdzie odśpiewano „Ciebie Boga wysławiamy”, a potem pieśń „Boże coś Polskę”. Przed kościołem koncertowała orkiestra, na placu stały kramiki odpustowe ze słodkościami i balonikami, a  do zwiedzania zapraszał Sypaniec. Było pięknie, za co trzeba dziękować Bogu w ten dzień święta Matki Bożej, niech pełna łaski wstawia się za nami!